De journaliste die van tafel ging

Hij wilde geen hand geven aan een vrouwelijke journaliste. Een andere vrouwelijke journaliste moest van tafel omdat hij aanwezig was. Omdat hij anders niet wilde praten. Ik noem zijn naam niet. Ik vermijd zijn naam. Waarom ging die journaliste van tafel? Hij was tenslotte in Nederland. Een land van vrijheid, waar vrouwen niet weggejaagd worden van tafel. We zouden een voorbeeld moeten stellen. Vrouwelijke journalisten blijven aan tafel zitten. Zo is Nederland. Maar blijkbaar niet.

En dan draait mijn maag om. Daarom ben ik niet in Nederland. Om plaats te maken voor een ander die mij niet aan tafel wil. Dat doen we niet. Het is zoiets als, dat jij als vrouw van het gezin, aan de kant gaat voor iemand die niet in jouw huis woont. Dat je je eigen plek in je huis opoffert voor die persoon van buiten. Zo hoort het toch niet?

Dan vind ik inderdaad Nederland te tolerant is geworden. We horen te staan voor onze eigen principes. Voor wat wij hebben bereikt in vrijheid en rechten voor vrouwen. Op zo’n moment horen we te staan voor de Nederlandse cultuur. Een cultuur met Nederlandse journalistes, die niet van tafel hoeven.

Bron foto: Flickr

Lees ook:Debat over vrouwelijke stijders in de revolutie
Lees ook:Kerst zonder glitter met familie
Lees ook:De verwarring van de vrouwencultuur
Lees ook:Trouwen uit frustratie
Lees ook:“Dochters van Malakeh” opent je ogen